Ravi Belagere
Welcome to my website
ಹೆಂಡತಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದೊಂದು ದಿವ್ಯ ಸಂತೋಷವಲ್ಲವೆ? ಆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿ, ಓದುಗರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ. ನನಗೆ ಥಾನುಗಟ್ಟಲೆ ಬರಹಗಳು ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಇಡೀ ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆದು ಕಳಿಸಬೇಡಿ. Just ಒಂದು in land letterನಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಸುವಷ್ಟು ‘ದಿಲ್ ನೆ ಫಿರ್ ಯಾದ್ ಕಿಯಾ’ ಅಂಕಣಕ್ಕೆ ಬರೆದರೆ ಸಾಕು. Emailನಲ್ಲಿ ಕಳುಹಿಸುವವರು [email protected]ಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ. ನಿಮ್ಮ ಹಾಗೂ ನಿಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯ ಫೊಟೋ (ಇಬ್ಬರೂ ಜೊತೆಗಿರುವಂಥದ್ದು) ರೆಡಿ ಇದ್ದರೆ ತಪ್ಪದೆ ಪತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಕಳಿಸಿ ಕೊಡಿ. ಓದುಗರಾದ ನೀವು ಬರಹಗಾರರೂ ಆದರೆ, ಅದು ಬೇರೆಯದೇ ಸಂತೋಷ.
Home About Us Gallery Books Feedback Prarthana Contact Us

Buy Ravi Belagere Books online

ಕೆಲವು ಮೋಸಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸೋದು ಬಿಡಿ: ಮರೆಯಲಿಕ್ಕೂ ಆಗದು

“ಹಾಯ್ ಡಾರ್ಲಿಂಗ್... ಸುಂದರೀ.... ಹ್ಯಾಪಿ ಬರ್ತ್‌ಡೇ ಟು ಯೂ" ಅಂದವನೇ ದೊಡ್ಡ ನಗೆ ನಕ್ಕು ಅಮ್ಮನನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಮ್ಮ ಒಂದು ಪ್ರಫುಲ್ಲ ನಗೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಕೆಯ ಹಲ್ಲಿನ ಸಾಲು ಬಹಳ ಚೆಂದ. ಅದು ನನಗೆ ಬಂತು. ನನ್ನಿಂದ ನನ್ನ ಮಗಳು ಭಾವನಾಗೆ. “ಅಮ್ಮಾ, ನೀನು ಈಗ್ಲೇ ಹೀಗಿದೀಯ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೇಗಿದ್ದಿರಬಹುದು. ಸಕತ್ ಮಾಲು ನೋಡು..." ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆ. “ಥೂ ಮುಂಡೇ ಮಗನೇ" ಅಂತ ಬಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಿನ್ನೆ ವರಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿ ಹಬ್ಬ. ಅದು ಅಮ್ಮನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಡೇಟು ಅವಳಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗೋ ಛಾನ್ಸೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಆಕೆಯ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ನಾನು ಮೊಟ್ಟಮೊದಲು ತಂದು ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಒಂದು ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ಖಣ. ಅವತ್ತಿಗೆ ಅದು ಬರೀ ಆರು ರುಪಾಯಿ. ನಾನು ದುಡಿದು ಹಣ ಕೂಡಿಟ್ಟು ತಂದ ಕುಪ್ಪುಸದ ಖಣ ಅದು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು. ಮುಂದೆ ಲಲಿತೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾದ ನಂತರ ಅಮ್ಮನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬವನ್ನು ರೆಗ್ಯುಲರ್ ಆಗಿ, ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ತುಂಬ ಜನ ಇರುವ joint familyಗಳು ಹೇಗಿರುತ್ತವೋ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ‘ನಾವು’ ಅಂತ ಇದ್ದವರು ಮೂರೇ ಜನ. It was a close family. ಆತ್ಮೀಯತೆಗೆ, ನಗೆಗೆ, ಮುನಿಸಿಗೆ, ಜಗಳಕ್ಕೆ ಅಂಥ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಹಣವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮನ ಪಿಂಚಣಿ, ಲಲಿತೆಯ ಸಂಬಳ, ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ಮನೆಗಳ ಬಾಡಿಗೆ: ಅಷ್ಟು ಬಿಟ್ಟರೆ ಏನಿತ್ತು? ಆದರೆ ದಿವ್ಯವಾದುದೊಂದು ಸಂತೋಷವಿತ್ತು. ಜೋರು ನಗೆಯಿತ್ತು. ಹಾಡುಗಳಿದ್ದವು. ಅಮ್ಮ ಬಹಳ ಅಪರೂಪದ ಜೀವ. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವ ಮೂಡಿಸಿದ್ದೇ ಅಮ್ಮ. “ನೀನು ಒಂಟಿಗೋವಿಯ ಹಾಗೆ ಬೆಳೆದಿದೀಯ. ನಿಂಗೆ ಅಕ್ಕ ತಂಗೀರು ಅಂದ್ರೆ ಅರ್ಥವೇ ಆಗಲ್ಲ" ಅಂತ ಒಮ್ಮೆ ಶೀಲಕ್ಕ ಅಂದಳು. “ನಿನಗಿಂತ ಅಕ್ಕ ಬೇಕೇನಮ್ಮಾ ಶೀಲಕ್ಕಾ?" ಅಂದಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಪುಗಸಟ್ಟೆ ಬಾಯಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಹಾಗೆ ಬರೆಯೋರು, ನಾನು ಪ್ರಚಂಡ ಕಾಮ ದುರಂಧರ ಅಂತ ಬರೀತಾರೆ. No problem, ಆದರೆ “ರವೀಗೆ ಅವರ ತಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧವಿತ್ತು" ಅಂತ ತಲೆಗೆ ಎಣ್ಣೆಯೂ ಇಲ್ಲದ ಆ ಸತೀಶ, ಅವತ್ತಿಗೆ ಕೆಲವು ತಲೆ ಹಿಡುಕರ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿದ್ದ ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ಬೊಗಳಿದಾಗ ಇಡೀ ದೇಹದ ನೆತ್ತರು ಕೊತ್ತ ಕುದ್ದಿತ್ತು. ನಾನು ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಹಿಂಸಿಸಲಾರೆ. ಯಾರಿಗೂ ಕೆನ್ನೆಗೊಂದು ಏಟು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಂದ ಹೊಡೆಸಲಾರೆ. ಕೊಲೆ ಮಾಡುವ ಅಥವಾ ಮಾಡಿಸುವ ಯೋಚನೆ ಕೂಡ ನನಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ನಾನು ಗಾಂಧೀಜಿಯಾ ಅಂತ ಕೇಳಿದರೆ ನಕ್ಕು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ನೂರಾರು ಕ್ರಿಮಿನಲ್‌ಗಳನ್ನ, ಬಾಡಿಗೆ ಹಂತಕರನ್ನ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಿ ನೋಡಿ, ಅವರ ಪಡಿಪಾಟಲು, ಹಿಂಸೆ, ಭಯಗಳನ್ನ, insecuritiesನ ನೋಡಿ ಬೇಸತ್ತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಯಾರನ್ನೋ ಕೊಲೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಗದು ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಕೊಲೆಯಾದವನ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮ, ಗೆಳೆಯರು-ಇವರ ಪೈಕಿ ಯಾರಾದರೂ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಪ್ರತೀಕಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ? ಒಂದು ಕಪಾಳಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದರೂ ಸಾಕು: ಅವತ್ತಿನಿಂದ, ಹೊಡೆಸಿಕೊಂಡವನು ತಿರುಗಿ ಮತ್ಯಾವಾಗ ಪ್ರತೀಕಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೋ ಎಂಬ ಭಯ! ಹತ್ತಾರು ಹುಡುಗರು ಜೊತೆಗಿರಬೇಕು. ಅವರನ್ನ ಇವನು ಸಾಕ ಬೇಕು. ಅವರಲ್ಲೇ ಒಬ್ಬ ಮಚ್ಚು ಮಸೆದರೆ ಇವನ ಜೀವಕ್ಕೇ ಮುಳುವು. ಯಾಕ್ರೀ ಬೇಕು ಈ ಬದುಕು? I just feel sorry about them.

ನ್ಯೂಸ್ ‘ಸುವರ್ಣ’ದ ಶುದ್ಧಾಂಗ ತಲೆ ಹಿಡುಕರು ಅವತ್ತು ಆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರು. ಸತೀಶನ ಕೈಲಿ ಆ ಮಾತು ಅನ್ನಿಸಿದರು. ನಮ್ಮ ಹುಡುಗರು “ಅಣ್ಣಾ, ನೀವು ಬಿಡಿ. ಅವನಿಗೆ ನಾವು ಒಂದು ದಾರಿ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ" ಅಂದಿದ್ದರು. ‘ಸುಮ್ನೆ ಇರ್ರಯ್ಯಾ’ ಅಂತ ಗದರಿಸಿದ್ದೆ. ಸಾಯಲಿಕ್ಕೆ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳ ಮುಂಚೆ ಅದೇ ಸತೀಶ ಬಂದ. ಕುಡಿತ ಬಿಟ್ಟೆ ಅಂದ. I was really happy. ಮತ್ತೆ ಅದರ ತಂಟೆಗೆ ಹೋಗಬೇಡ ಅಂದೆ. ಆದರೆ ಸತೀಶ ಮತ್ತೆ ಕುಡಿದ. ನನ್ನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಹೋದ ಕೆಲವು ದಿನಗಳಿಗೇ ಢಮಾರ್! ತಾನೇ ಸಾವಿನ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲೋದೇಕೆ? Let the dog die its death.

ಬಿಡಿ, ಮಾತು ಎಲ್ಲಿಗೋ ಬಂತು. ಮೊನ್ನೆ ಒಂದು ವಿಡಿಯೋ clip ಬಂತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಪುರುಷ-ಸ್ತ್ರೀ ಇಬ್ಬರೂ ಬೆತ್ತಲೆ. ಅದೇನು ವಿಕೃತ ಸಂಬಂಧವೋ? ಆಯ್ತು, ದೋಣಿ ಸಾಗಲಿ ಅಂದೆ. ನನ್ನ ಕಷ್ಟವೆಂದರೆ ಲೈಂಗಿಕ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನ ಕುಳಿತು ನೋಡಲಾರೆ: ವ್ಯಾಕ್. ಅವಳೋ: ಅವಳು ಪಾಪ್ಯುಲರ್ ಆಂಕರ್ ದೀಪಾ ಶೆಟ್ಟಿ. ಅವಳಿಗೆ ಅಮರಿಕೊಂಡವನು ‘ಕಸ್ತೂರಿ ಛಾನಲ್’ನ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ: the chief. ಇಬ್ಬರದೂ ನೌಕರಿ ಢಮಾರ್. ಅದಿರಲಿ, ಇವರು ಯಾಕೆ ತಮ್ಮ ಆ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ವಿಡಿಯೋ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೋ God knows.

ಅಮ್ಮ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಲೈಂಗಿಕ ಸಂಬಂಧಿ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಮಾತಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಪಾಠ ಮಾಡುವಾಗ ಶೃಂಗಾರ ವರ್ಣನೆಗಳು ಬಂದರೆ “better you understand..." ಅಂದು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು. She was more than dignified. ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಫಜೀತಿಗೆ ಬಿದ್ದಳು. ನನಗೆ ವ್ಯಾಯಾಮ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗೋ ಹುಚ್ಚು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ‘ಲಂಗೋಟಾ’ ಹೊಲಿಸಿದ್ದೆ. ಅದನ್ನು ಲೂಸಾಗಿಯೂ ಕಟ್ಟಬಹುದು. ಅಷ್ಟೇ ಬಿಗಿಯಾಗಿಯೂ ಕಟ್ಟಬಹುದು. ಜಿಮ್‌ನಲ್ಲೊಂದೇ ಅಲ್ಲ: ಉಳಿದ ವೇಳೆಯಲ್ಲೂ ಅದನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ವಿಪರೀತ ಸೆಲೆತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು ತೊಡೆಗಳು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಭಯ. ಇದು ಹೆಂಗಸರ ಖಾಯಿಲೆಯಾ? ಇರೋ ಒಬ್ಬ ಮಗ ತೀರ ಆ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಕೈ ಹಾಕಿದನಾ? ಪಾಪ, ಗಾಬರಿ. ನಮ್ಮದೇ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಇದ್ದ ಡಾ. ಈಶ್ವರ ರೆಡ್ಡಿಯವರನ್ನು ಕರೆದು “ಇವನಿಗೆ ಏನಾಗಿದೆ? ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಬೇಡಿ" ಅಂದಳು. ಅವರು ನೋಡಿ ಹೊರ ಹೋದದ್ದೂ ಆಯಿತು. “ಅಮ್ಮಾ.... ನೀವು ಚಿಂತೆ ಮಾಡಬೇಡಿ. ಸರಿಯಾಗಿ ಒಣಗದೆ ಇರೋ ಲಂಗೋಟವನ್ನು ಅಷ್ಟು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಅದು ಕೊರೆದು ಫಂಗಸ್ ಆಗಿದೆ: ಅಷ್ಟೆ. ಔಷಧಿ ಇವತ್ತೇ ಕೊಡ್ತೀನಿ. ಎರಡು ದಿನದಲ್ಲಿ he will be all right" ಅಂದರು ಆತ. ಹಾಗೆ ಅಮ್ಮ ನನ್ನನ್ನು ತುಂಬ protective ಆಗಿ ಸಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು. Single mother ಆದ್ದರಿಂದ ಗಂಡು ಮಗನನ್ನು, ಅದರಲ್ಲೂ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದ ಮಗನನ್ನು ಸಾಕುವುದು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕಷ್ಟವೇ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು.

ನನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಯಾರಾದರೂ girl friends ಬಂದರಂತೂ ಅಮ್ಮನ ಎದೆ ಧಸಕ್! “ಯಾಕಮ್ಮಾ ಬರ‍್ತೀರಿ? ಅವನು moody. ಅವನನ್ನ ತುಂಬ ನೆಚ್ಚಿಕೋಬೇಡಿ. ಹೇಗೆ ಸ್ನಾನದ ಒದ್ದೆ ಚೆಡ್ಡಿ ಬಿಟ್ಟು ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿ ಹೋಗಿದಾನೋ ನೋಡಿ. ಅವನ ರೂಮು ನೋಡಿ: ಅದರ ತುಂಬ ಬೀಡಿ ತುಂಡು, ಪುಸ್ತಕ! ಕೆಟ್ಟವನು ನನ್ನ ಮಗ ಅಂತ ಹೇಳ್ತಿಲ್ಲ ನಾನು. ಆದರೂ ಅವನ ಸಹವಾಸ ಬೇಡ. ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಕೇರೀಲಿ ಹೆಸರು ಕೆಡೋದು ತುಂಬ ಸುಲಭ. ಬೇಡ್ರಮ್ಮಾ... ಬೇಡ!" ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು. ಪಾಪ, ಫಲವತ್ತಾದ ಒಂದು ಸ್ನೇಹ-ಸಂಬಂಧ-ಸೆಳೆತಗಳನ್ನು ಆ ಒದ್ದೆ ಚೆಡ್ಡಿ ಮತ್ತು ಬೀಡಿ ತುಂಡು ಇಂಥ ಜುಜುಬಿ ಐಟಮ್‌ಗಳು ತುಂಡರಿಸಲಾರವು ಅಂತ ಅಮ್ಮೀ ಜಾನ್‌ಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಅಮ್ಮ ಬಹಳ ರೆವೆಲ್ಯೂಷನರಿ. ಆಕೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ ಮೊದಲು ಕಿತ್ತೊಗೆದದ್ದೇ ಮಡಿ ಮತ್ತು ಜಾತಿ. Finish, ಅವೆರಡೂ ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕಾಲಿಡಲಿಲ್ಲ. ಲಲಿತ ಆ ತರಹದ religious ಅಲ್ಲ. ಏನೋ, ಬಂದವರಿಗೆ ಅರಿಶಿನ ಕುಂಕುಮ, ಖಣ ಕೊಟ್ಟು ಸಾಗ ಹಾಕೋ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೆ. ಇವಳೇ ಕೊಂಚ ಅತೀ: ನಮ್ಮ ಚೇತನ. ಅವಳು ಸ್ವಲ್ಪ religious. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಏನೋ ಹೇಳಿ, ಕೆಲಸ ಹಚ್ಚಿ, ಮಕ್ಕಳನ್ನ ಲಲಿತೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ನಾನಾ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ಅದೇನು ದೇವ ದರ್ಶನವೋ, ದಂಪತಿಗಳ ಹನ್ನೆರಡನೇ ಹನಿಮೂನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ತಿರುಗಾಡ್ಕೊಂಡು ಇರ‍್ಲಿ ಬಿಡೀ ಎಂಬುದು ಲಲಿತೋಪಾಖ್ಯಾನ! ನನ್ನ ಕೈಲಿ ಏನಿದೆ ಹೇಳಿ?

Once again, ನಾನು ನನ್ನ ಕಾಮ ದುರಂಧರ ಕಸುಬು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹೆಣ್ಣುಗಳ ಸಹವಾಸ ಮಾಡಿ ಸರ್ವನಾಶವಾದವರ ಅನೇಕ ಸಂಗತಿಗಳು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ನನ್ನ ತಾಯಿಯ (ಆಗಿನ) ವಯಸ್ಕರನ್ನು ಕಂಡರೆ ಅವರಲ್ಲಿ ತಾಯಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತೇನೆ. ಪ್ರತಿ ಪರಿಚಯವೂ sexನಲ್ಲೇ ವಿಲೀನವಾಗಬೇಕು ಅಂತ ಯಾಕಾದರೂ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲಿ. ಮೊದಲಿಂದಲೂ I am a perfect man. ಅಪ್ಪಿತಪ್ಪಿ ಕೂಡ ವೇಶ್ಯೆಯರ ಸಹವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಲ್ಲ. Not even once. ಕೇವಲ ಹಿಮವಂತನ ತಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಎಡವಿದೆ. ಅವರಿಗೂ ನಾನು ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ಅಪ್ಪ, ಅಣ್ಣ, ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ, ದೊಡ್ಡಪ್ಪ, ಮಾಮ ಅಂತೆಲ್ಲ ಅನ್ನುವವರಿದ್ದಾರೆ. ಅವರೆದುರು ಚಿಕ್ಕವನಾಗಲಾ? They are nice. ಒಳ್ಳೆಯ ಮನಸ್ಸಿನವರು. ಕೆಲವರಿಗೆ ಸಲುಗೆಯಿದೆ: Position ಕಂಡು ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸಿದವರಲ್ಲ. ದುಡ್ಡಿನ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಸೆಕ್ಸೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಬೇರೇನೂ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಅವರು ಹುಡುಗರೂ ಹೌದು: ಹುಡುಗಿಯರೂ ಹೌದು. I love them.

ನಾನು ಜನ್ಮ ದಿನಗಳ ಡೇಟು ಮರೆಯೋದರಲ್ಲಿ ಡಾಕ್ಟರೇಟ್ ಪಡೆಯೋ ಹಾಗೇ ದಿನಾಂಕ ಮರೀತೇನೆ. ಇನ್ನು ಆನಿವರ್ಸರಿಗಳ ಡೇಟು. ಯಾರಿಗೆ ನೆನಪಿದ್ದಾವು. ಆದರೆ ಕೆಲವು ನಿಕ್ಕಿಯಾಗಿ ನೆನಪಿರುತ್ತವೆ. ಅಮ್ಮನ birthday, ಅಮ್ಮನ ಸಾವು, ಅವಳ ಜನ್ಮದಿನ ಈಗಲೂ ಪಕ್ಕ ನೆನಪಿದೆ. “ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ, ನೀವು birthdayಗೆ wish ಮಾಡ್ಲೇ ಇಲ್ಲ" ಅಂತ ಜಗಳ ಹೂಡುತ್ತಾಳೆ. ಯಶೋಮತಿ ಬೇರಿನ್ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ, ಆನಿವರ್ಸರಿಗೆ ತಪ್ಪದೆ ಜಗಳ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು. “ಅಲ್ಲಾ, ಎಷ್ಟು ವರ್ಷ wish ಮಾಡಿದೀನಿ. ಇದೊಂದು ಮರೆತು ಮಹಾಪರಾಧ ಆಗಿ ಬಿಟ್ಟಿತಾ?" ಅನ್ನುತ್ತೇನೆ. ಆಕೆಗೆ ಅದು not satisfying.

ಮೊನ್ನೆ, ಅಂದರೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಎರಡು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ವರಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿ ವ್ರತ ನಡೆಯಿತು. ಮನೆ ತುಂಬ ಮುತ್ತೈದೆಯರು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಬಂದು ಮಂತ್ರ-ಪಂತ್ರ ಹೇಳಿದರು. Religious ಆಗಿ ಅಲ್ಲದಿದ್ರೂ ಇವೆಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಅಮ್ಮನಿಗಲ್ಲವೆ? ಆ ಖುಷಿ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಮೂರನೇ ವರ್ಷ ಅಚಾತುರ್ಯ ನಡೆದು ಹೋಯಿತು. ನೀಟಾಗಿ, ಶುಭ್ರವಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಬಂದು ಸರಿಯಾಗಿ ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಹೇಲು ತುಳಿದು ಬಿಡುತ್ತೇವಲ್ಲ? ಆ ಘಟನೆ ಹಾಗೆ ನಡೆಯಿತು. ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೆ ನೆತ್ತರು ಕುದಿಯುತ್ತದೆ. ನಾನು ಏನೂ ಮಾಡಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. ಇನ್ನು ಇದು ಸಾಕು. ವರಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿ ಹಬ್ಬ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ನಿಷಿದ್ಧ. ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಬಂಡೆ-ಚಪ್ಪಡಿ ಬಿದ್ದಾಗಿದೆ. ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ಬರ್ತ್‌ಡೇ? ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬ? Nasty.

ನಿಮ್ಮವನು
ಆರ್.ಬಿ.

Feedback on this article

Fields marked (*) are compulsory

Name *  
E-Mail Address *  
Comments *  
Enter the code as it is shown:*  
 
Read Archieves of 23 August, 2016
Kaamaraja Maarga Book
See for all books
TV Shows
 
Books & Coffee
 
Prathana School Prathana School
 
Photo Gallery
Ravi Photo

© Ravi Belagere.
Privacy Policy

My Books