Ravi Belagere
Welcome to my website
ಹೆಂಡತಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದೊಂದು ದಿವ್ಯ ಸಂತೋಷವಲ್ಲವೆ? ಆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿ, ಓದುಗರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ. ನನಗೆ ಥಾನುಗಟ್ಟಲೆ ಬರಹಗಳು ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಇಡೀ ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆದು ಕಳಿಸಬೇಡಿ. Just ಒಂದು in land letterನಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಸುವಷ್ಟು ‘ದಿಲ್ ನೆ ಫಿರ್ ಯಾದ್ ಕಿಯಾ’ ಅಂಕಣಕ್ಕೆ ಬರೆದರೆ ಸಾಕು. Emailನಲ್ಲಿ ಕಳುಹಿಸುವವರು [email protected]ಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ. ನಿಮ್ಮ ಹಾಗೂ ನಿಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯ ಫೊಟೋ (ಇಬ್ಬರೂ ಜೊತೆಗಿರುವಂಥದ್ದು) ರೆಡಿ ಇದ್ದರೆ ತಪ್ಪದೆ ಪತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಕಳಿಸಿ ಕೊಡಿ. ಓದುಗರಾದ ನೀವು ಬರಹಗಾರರೂ ಆದರೆ, ಅದು ಬೇರೆಯದೇ ಸಂತೋಷ.
Home About Us Gallery Books Feedback Prarthana Contact Us

Buy Ravi Belagere Books online

ಹಸುಗೂಸಿನಂಥ ಹುಡುಗಿ ಆ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಅದ್ಹೇಗೆ ನಡೆದು ಹೋದಳೋ?

ಹ್ಞಾಂ, ಅವನು ಬೇರೆಲ್ಲಿಯವನೋ ಅಲ್ಲ. ಇಲ್ಲೇ ತುಮಕೂರಿನವನು. ಹೆಸರು ಶಶಿಧರ. ಅವನ ಮನೆ ತುಮಕೂರಿನ ಅರಳಿಕಟ್ಟೆಯ ಬಳಿ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಅರಳಿಕಟ್ಟೆ ಶಶಿಧರ ಅಂತಲೇ ಗೆಳೆಯರು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮಾಷೆಯೆಂದರೆ ಅಂಥದ್ದೇ ಅರಳಿಕಟ್ಟೆ ಹಾಸನದಲ್ಲೂ ಇತ್ತು. ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಶಾರದಮ್ಮ ಎಂಬುವವಳ ಅಡ್ಡೆ. ಅವಳನ್ನು ಅವತ್ತಿನ ಹಾಸನದ ಜನ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದುದೇ ‘ಅರಳಿ ಕಟ್ಟೆ ಶಾರದಮ್ಮ’ ಅಂತ.

ಬಿಡಿ, ಈ ಶಶಿಧರನಿಗೂ ಹಾಸನದ ಅರಳಿಕಟ್ಟೆಗೂ ಏನೂ ಸಂಬಂಧವಿರಲಿಲ್ಲ. ಇವನು ಬಿ.ಎಡ್ ಮಾಡಿದ್ದ. ಅಲ್ಲೇ ಹೈಸ್ಕೂಲೊಂದರಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕಾ ನೌಕರಿ ಇದೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿವಂತ ಹೆಂಡತಿ. ಒಬ್ಬ ಮಗಳು. ಒಬ್ಬ ಮಗ. ಸಮಸ್ಯೆ ಬಂದದ್ದೇ ಅವನ ಮಗಳ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ. ಅವಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಚೆಂದದ ಹುಡುಗಿ. ನಾನು ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದ ನೋಡಿದವಳು. ಒಂಥರಾ ಎತ್ತಿ ಆಡಿಸಿದ ಕಂದ ನನಗೆ. ಅವನು ಶಶಿಧರ ಅವಳಿಗೆ ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿ ಅಂತ ಹೆಸರಿಟ್ಟಿದ್ದ. ನಾನು ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ‘ಗಡ್ಡಾಮಾಮಾ’ ಅನ್ನುತ್ತ ಓಡಿ ಬಂದು ತೆಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು ಮಗು. ಶಶಿಧರನಿಗೆ ಅದೇನು ತಿಕ್ಕಲೋ ಕಾಣೆ, ಅವನಿಗೆ ಮಗಳಿಗಿಂತ ಮಗನ ಮೇಲೇ ಪ್ರೀತಿ. ಗಂಡು ಸಂತತಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂಬ ಖಚಿತ ಭ್ರಮೆ. ಆದರೆ ಮಗನಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಗಳು ಬುದ್ಧಿವಂತೆ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳದೇ ಹೆಸರು, ಕೀರ್ತಿ. ಅವಳು ಪಿಯುಸಿಗೆ ಬಂದ ನಂತರ ನನಗೆ contact ತಪ್ಪಿಹೋಯಿತು. ಅವನ ತುಮಕೂರಿನ ಮನೆಗೆ ನಾನು ಹೋಗಲಿಕ್ಕೇ ಆಗದಂತಾಯಿತು. ಪತ್ರಿಕೆಯ ವಿಪರೀತದ ಕೆಲಸ. ಯಾವಾಗಲೋ ಒಮ್ಮೆ ಅವನೇ ಫೋನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ‘ಇವಾಗ ಸ್ವಂತ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿದೀನಿ. ಬಂದು ಹೋಗಪ್ಪ ೞ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದ. “ಅಣ್ಣಾ ಈ ತಂಗಿ ಮನೇಗೆ ಬರೋದೇ ಇಲ್ವಾ?" ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು ಶಶಿಧರನ ಹೆಂಡತಿ. ನನ್ನ ಮನೆಗೇ ನಾನು ಹೋಗಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಇವನ ಮನೆಗೆ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಲಿ? ಅವನ ಮಗಳು ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿದುಹೋಗಿದ್ದಳು.

“ನೀನು ಬರೋದಾಗಲ್ಲ; ನಾನೇ ಬಂದು ಹೋಗ್ತೀನಿ. ಬಹಳ ಅರ್ಜೆಂಟಿದೆ" ಅಂತ ಅವನೊಮ್ಮೆ ಫೋನು ಮಾಡಿದ್ದ. ಬರಲು ಹೇಳಿದೆ. ಶಶಿಧರ ಹೆಂಡತಿಯ ಸಮೇತ ಬಂದ. ಛೇಂಬರಿನೊಳಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಘಳಿಗೆಯಿಂದ ‘ಆ’ ಅಂತ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದ ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಅಳು ನಿಲ್ಲಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. “ನಾನೇ ವಿಷ ಹಾಕಿ ಬಿಡ್ತೀನಿ. ಸತ್ತಾರೆ ಸಾಯಲಿ ಶನಿ ಮುಂಡೆ" ಅಂತ ಆಕೆ ಅಂದಾಗಲೇ ನನಗೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಗಂಭೀರ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು. ಅದರ ಮೂಲ ಶಶಿಧರನ ಮಗಳು ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿ. ಅವಳಾಗಲೇ ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡವಳಾ ಅಂತ ಯೋಚಿಸಿದೆ. why not. She must be seventeen. ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೆತ್ತವನು ನಾನು. ಸಮಸ್ಯೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಷ್ಟಪಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ವಿಷಯವೇನು ಅಂತ ಅವನು ವಿವರಿಸಿದ ನಂತರ ನನಗಲ್ಲಿ ಕೂಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಎದ್ದು ಛೇಂಬರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದವನಿಗೆ ಆಫೀಸಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿ ಕಾಣಿಸಿದಳು. ‘ಪುಟ್ಟಾ’ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಎದ್ದು ಓಡಿ ಬಂದು ನನ್ನ ಕೊರಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು “ಗಡ್ಡಾ ಮಾಮಾ..." ಎಂದು ಅತ್ತು ಭೋರಿಟ್ಟಳು. She was grown up. ಮುಖ ಊದಿತ್ತು. ಕಣ್ಣು ಕೆಂಡ ಕೆಂಡ. ಅವಳಿಗೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೂ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. Broke she was. ‘ಆಯ್ತು ಪುಟ್ಟಾ..." ಅಂದು ಇನ್ನೊಂದು ಕಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಸಿ ನನ್ನ ಛೇಂಬರಿಗೆ ಬಂದೆ.

“ಅಲ್ಲಪ್ಪಾ...ಯಾರಾದ್ರೂ ಇದನ್ನ ಕೊಂದು, body ಸಿಗದ ಹಾಗೆ ಮಾಡೋರು ಯಾರಾದ್ರೂ ಸಿಗ್ತಾರಾ? ನೀನೇ ನೋಡು. ನಮ್ಮ ಕೈಲಿನ್ನು ತಡೆಯೋಕಾಗ್ತಿಲ್ಲ...." ಅಂದವನು ನನ್ನ ಮುಂಗೈ ಹಿಡಿದು ಗೊಳೋ ಅಂತ ಅತ್ತು ಬಿಟ್ಟ ಶಶಿಧರ. ನನ್ನ ಕಣ್ಣೂ ಒದ್ದೆಯಾದವು. ಇಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗಿ ಈ ಪರಿ ಸಮಸ್ಯೆ ತಂದಿಟ್ಟಳಾ? ನಾನು ಉತ್ತರವಿಲ್ಲದವನಾಗಿದ್ದೆ. Of course, ಚಿಕ್ಕವಳೇ. ಹೇಳಿದೆನಲ್ಲ: ನಾನು ಎತ್ತಾಡಿಸಿದ ಕಂದ. ನಮಗೆ ಅರಿವಿಗೆ ಬಾರದ ಒಂದು ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಅಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಡುಗಿಯರಾದರೂ ಅವರ ದೇಹ ಬೆಳೆದು ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು. ಅವಳಿಗೂ, ಒಬ್ಬ ನಲವತ್ತರ ಹೆಂಗಸಿಗೂ ದೇಹ ಭಿನ್ನವಲ್ಲ. ಗಂಡಸಿನೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತರೆ ನಲವತ್ತರ ಹೆಂಗಸೂ ಗರ್ಭ ಧರಿಸುತ್ತಾಳೆ: ಹದಿನಾಲ್ಕರ ಹುಡುಗಿಯೂ ಗರ್ಭ ಧರಿಸುತ್ತಾಳೆ. Body is body. ಹದಿನಾಲ್ಕರ ಹುಡುಗಿಗೆ ದೇಹ ಬೆಳೆದಿರುತ್ತದೆ. ಕೆಲ ಬಾರಿ ಮನಸ್ಸೂ ಶ್ರುತಿಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಬುದ್ಧಿ. ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ಬೆಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯ? ಹಾಗಂತ ಅದು ಇನೋಸೆನ್ಸ್‌ನ ಅಡಿಗೂ ಜಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಕಳ್ಳಾಟ ಕೂಡ ಅದೇ ಮಾಡಿಸುತ್ತದೆ. ನೀವು ಆ ವಯಸ್ಸಿನವರನ್ನು ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಮಾಡಲು ಹೋದರೆ, ಅವರು ಇನ್ನೊಂದೇನೋ ಮಾಡಿ ನಿಮ್ಮ ಕೈ ಜಾರಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವರನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಾಕಿದರೆ ಸರಿ? ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ rule book ಇಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಯಾರೂ ಬರೆದಿಲ್ಲ. ನೀವು ತುಂಬ ಬುದ್ಧಿವಂತರಾದರೆ ಮಾತ್ರ ಅವರು ನಿಮ್ಮ ದಾರಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ ಅಂತ ಖಂಡಿತವಾಗ್ಯೂ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಅವರಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಮುತ್ತಜ್ಜನಿಗೆ ಇರಬಹುದಾದ ಬುದ್ಧಿ ಇರುತ್ತದೆ! ಅದೇ ನಿಜವಾದ ಸಮಸ್ಯೆ.

ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಾನೂ ಕಕ್ಕಾಬಿಕ್ಕಿಯಾದೆ. ಎತ್ತಿ ಆಡಿಸಿದ ಈ ಕಂದಮ್ಮನಂಥ ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿಗೆ ನೀನು ಮಾಡುತ್ತಿರೋದು ತಪ್ಪು ಮಗಳೇ ಅಂತ ಹೇಳಿ convince ಮಾಡುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಅವಳು convince ಆಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಅವಳದು stupidityಯಾ? May be. ಇರಬಹುದು. ಶಶಿಧರ ಅವಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲಿಸಿ, ಅವಳ body ಸಿಗದಂತೆ ಮಾಡಿ ಬಿಡುವ ಮಾತಾಡಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಳು. “ಸಾಕು ಸುಮ್ಮನಿರಿ, ಏನು ಮಾತು ಅಂತ ಆಡ್ತೀರಿ. ರವಿಯಣ್ಣ, ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಇದಕ್ಕೊಂದು ದಾರಿ ತೋರಿಸ್ತಾನೆ" ಅಂದಳು. ನಾನು ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಕಂಡುಕೊಂಡದ್ದು ಒಂದೇ ದಾರಿ. ಅದೆಂದರೆ, ಅವಳನ್ನು ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು. ಅದಕ್ಕಿದ್ದ ಕಾರಣವಿಷ್ಟೇ: ಚೇತನಾ ಮತ್ತು ಭಾವನಾ ಅವಳಿಗಿಂತ ಕೊಂಚ ದೊಡ್ಡವರು. ಆಗಿನ್ನೂ ಮದುವೆಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೂ ಚೇತನಾ ತನಗಿಂತ ಚಿಕ್ಕವಳಾದ ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಜಾಣತನದಿಂದ handle ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ. ಇವತ್ತಿಗೂ ನಾನು ಭಾವನಾಳಿಗಿಂತ ಚೇತನಾಳನ್ನು management ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತುಂಬ ನಂಬುತ್ತೇನೆ. ಅವಳು emotional ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ ತುಂಬ judicious. ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಜಾಣೆ. ನಾನು ಹಾಗಂತ ಅಂದಾಗ ಶಶಿಧರ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಒಪ್ಪಿದ. ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಮಾತೇ ಅರ್ಧ ಹೊರೆ ಇಳಿಸಿದಂತಾಗಿತ್ತು. “ಇದರಿಂದ ನೀನೇ ಪಾರು ಮಾಡಬೇಕಣ್ಣ" ಅಂದವಳು ಶಶಿಧರನ ಹೆಂಡತಿ ನನ್ನ ಕಾಲಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದಳು. ಆ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ ನಾನು ಏನನ್ನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ: ಭರವಸೆಯನ್ನೂ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ.

ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ನಾನು ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ. ಚೇತನಾಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಕರೆದು ಆ ಹುಡುಗಿಯ ವಿವರ ನೀಡಿದೆ. ನಿನ್ನ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಇಟ್ಕೋ ಅಂದೆ. ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಏನು ಅಂತ ಚೇತೂಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿತ್ತು. ಆಗ ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿ ಸುಮಾರು ದಿನ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಸಂಸ್ಕಾರ, ನೀತಿ ನಿಯಮಗಳೆಲ್ಲಾ ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದವು. ಕರ್ಣ ಆಗಿನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕವನು. ಇವತ್ತಿಗೂ ಅವನು ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ಚಿಕ್ಕವನೇ. ಸಂಸ್ಕಾರ ಎಂಬುದು ಹೇಗಿರುತ್ತದೋ ನೋಡಿ. ಅವತ್ತಿಗೂ-ಇವತ್ತಿಗೂ ನಾನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಹಣ ಮುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ಎದುರಿಗೆ ಒಂದು ಕೋಟಿ ರುಪಾಯಿ ಇಟ್ಟು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ಬಿಡಿ. NO! ನಾನು ಮುಟ್ಟೋದಿಲ್ಲ. ಈಗ, ಕರ್ಣನಿಗೆ ನೀವು ಲಂಚ ಕೊಟ್ಟು ನೋಡಿ? He will never touch. ಕೆಲವು ಬುದ್ಧಿ, ಲಕ್ಷಣಗಳು ಹಾಗೂ ಹರಿದು ಬರುತ್ತವೆ: ರಕ್ತಗತ.

ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿ ಸುಮಾರು ದಿನ ನಮ್ಮೊಂದಿಗಿದ್ದಳು. ಶಶಿಧರ ಆಗಾಗ ಫೋನ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ‘ನೀನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರಲೇ ಬೇಡ’ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದೆ ನಾನು. ಕೊನೆಗೆ ಒಂದು ದಿನ ಅವಳನ್ನು ಕೂಡಿಸಿಕೊಂಡು ನಾನೇ ಮಾತನಾಡಿದೆ. “ಗಡ್ಡಾ ಮಾಮಾ, ನಂದು ತಪ್ಪು ಅಂತ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಮನೇಲಿ ಇರಲಿಕ್ಕೆ ನನ್ನ ತಕರಾರಿಲ್ಲ. ಈ ವರ್ಷ ಬೇಕಾದ್ರೆ ಇಲ್ಲೇ ಇರ‍್ತೀನಿ. ಆದ್ರೆ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ನೆನಪಾಗ್ತಾರೆ" ಅಂದಳು. ನನಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಸಮಾಧಾನವೆನ್ನಿಸಿತು. ಚೇತನಾ ಕೂಡ ಅದೇ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಳು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಅವಳು ತಲೆ ಹೋಗುವಂಥ ಅಪರಾಧವನ್ನೇನೂ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಜಾತಿ ನೋಡಿ, ಜಾತಕ ಓದಿಸಿ ಯಾರು love ಮಾಡುತ್ತಾರೆ? ಸಮಸ್ಯೆಯಾದದ್ದೆಂದರೆ, ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿ ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದು ಒಬ್ಬ ಮುಸ್ಲಿಂ ಹುಡುಗನನ್ನ! ಅದನ್ನೂ ನಾನು ನೋಡಿಯಾಯ್ತಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಹುಡುಗಿ ಅಶ್ವಿನಿ: ಶುದ್ಧಾನುಶುದ್ಧ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಹುಡುಗಿ. ಅವಳು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದು ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಇರ್ಫಾನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನನ್ನ. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಂಪ್ರದಾಯದಡಿ ಮದುವೆಯಾಗಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ನಡಕೊಂಡು ಬಂದದ್ದು ನನ್ನ ಆಫೀಸಿಗೆ! ಇವತ್ತಿಗೂ ನನಗೆ ಅಶ್ವಿನಿ, ಮುದ್ದು ಬಂಗಾರಿ. ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನಾನು ಹೈಕೋರ್ಟಿಗೆ ಹೋದೆ. ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿಗಳು ಕೇಸು ಹೊಡೆದು ಹಾಕಿದರು. ಈಗೊಂದೆರಡು ವರ್ಷಗಳಿಗೆ ಮುನ್ನ ಅಶ್ವಿನಿ ಮನೆಗೆ ನಾನೇ ಹೋದೆ. ಯಾರಾದರೂ ಈ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರವಳು ಅನ್ನಲಾದೀತೇ? ಅಷ್ಟು ಪಕ್ಕಾ ಮುಸ್ಲಿಮರಂತಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳಿಗೀಗ ಎರಡು ಮಕ್ಕಳು. ಇರ್ಫಾನ್, ಅವನ ತಾಯಿ, ಅವನ ತಂದೆ ಬಷೀರ್ ಭಾಯಿ ಎಲ್ಲರೂ ಅವಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ. Everything is fine. ಆದರೆ ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಹುಡುಗ ಪ್ರೀತಿಸಿದನೆಂಬ ಸಂಗತಿಯೇ ಮಹಾಪರಾಧವಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. “ಎಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು ಆ ತುರಕರೋನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸೋದಾ?" ಅಂದವನೇ ಚರಚರ ರೇಗುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಶಶಿಧರ. ಅವಳಿಗೆ ಇಂಥದೊಂದು affair ಇದೆ ಎಂಬುದು ಮೊದಲು ಗೊತ್ತಾದದ್ದೇ ಶಶಿಧರನಿಗೆ! ಅವನು ತುಂಬ harsh ಆಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ್ದ. ಅವನ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕು ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿ ನಲುಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಳು. ಅವನು ಮುಸ್ಲಿಮನೆಂಬುದು ಮೊದಲ ಅಪರಾಧ. ಅವನು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಓದಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಎರಡನೇ ಅಪರಾಧ. ಒಂದು ದಿನಸಿ ಅಂಗಡಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಎಂಬುದು ಮೂರನೇ ಅಪರಾಧ.

“ನೋಡು ಶಶಿಧರಾ, ಮಗುವಿನ ಮನಸ್ಸು ಬದಲಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಏನೇನು ಮಾಡಬೇಕೋ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡಿದೀನಿ. ಆದರೆ ನೀನೂ ಬದಲಾಗಬೇಕು. ಮೊದಲು ನಿನ್ನ ಆ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರ ವರ್ತನೆ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೋ" ಎಂದು ಆರಂಭಿಸಿದವನು ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಂತ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ. He was happy. ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿ ಅವನ ಎದುರಿಗೇ ಆಣೆ-ಪ್ರಮಾಣ ಮಾಡಿ ತಾನು ಬದಲಾಗಿದ್ದೇನೆ ಅಂದಳು. ಶಶಿಧರನ ಹೆಂಡತಿಯೂ ಅವಳನ್ನು ತಬ್ಬಿ ಮುದ್ದಾಡಿಬಿಟ್ಟಳು. ಆ ದಂಪತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವಳನ್ನು ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟೆ. ಅವತ್ತು ಚೇತೂ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು. ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿ ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಡಲಾಗದೆ ಗಳಗಳ ಅತ್ತುಬಿಟ್ಟಳು. She had really changed. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ತಗುಲಿದ್ದು ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು. ಶಶಿಧರ ತುಮಕೂರಿಗೆ ಹೋದವನು ತುಂಬ ಸಲ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದ. ಆ ಮಗು ಮುಸ್ಲಿಂ ಗೆಳೆಯನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಯೂ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಅವಳೇ ಆಗಾಗ ಫೋನ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. “ಅಣ್ಣಾ, ನೀವಿಲ್ದೆ ಹೋಗಿದ್ದಿದ್ರೆ ನಮ್ಮ ಮನೇಲಿ ಮೂರು ಹೆಣ!" ಅಂದಳು ಶಶಿಧರನ ಪತ್ನಿ. ಅದು ಅವರ ಪಾಲಿಗೆ ಸರಳವಾದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

I felt relieved. ಇಲ್ಲಂತೂ ನನಗೆ ಹೇರಳ ಕೆಲಸ. ತುಮಕೂರಿಗೆ ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗಲಿ? “ಗಡ್ಡ ಮಾಮಾ" ಅಂತ ಅವಳೇ ಫೋನ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹಾಗೆ ಸುಮಾರು ಆರು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದವು. ಅದೊಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಶಶಿಧರ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ “ರಂಡೇ ಮಗಳು ಮತ್ತೆ ಶುರು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಲಪ್ಪಾ..." ಎಂದು ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಶಶಿಧರಾ ನೀನು ಮಗೂನ ಕರಕೊಂಡು ನೇರವಾಗಿ ಬಾ. ನಿನಗೆ ತಿಳಿದಂಗೆ ನೀನು handle ಮಾಡೋಕೆ ಹೋಗಬೇಡ" ಅಂದೆ. In fact ಅವನು ಬರುತ್ತಾನೆಂದು ಕಾಯಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಶಶಿಧರ ಬರಲಿಲ್ಲ. “ಇವರಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ನನಗೆ ಸಾಕಾಗಿ ಹೋಗಿದೆಯಣ್ಣಾ" ಅಂತ ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಗೋಳಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಸಮಸ್ಯೆಯೇನೆಂದರೆ, ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಬದಲಾಗಿದ್ದಳು. ಅದನ್ನು ಶಶಿಧರ ಗಮನಿಸಿದ್ದ. ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದ. ಖಚಿತ ಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಆಂತರ್ಯ ಬಲ್ಲವರ‍್ಯಾರು? ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿ ಯಾವ ಬಲಹೀನ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಬದಲಾಗಿದ್ದಳೋ? ಮುಸ್ಲಿಮರ ಹುಡುಗನ ಗೀಳು ಮತ್ತೆ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಳೋ? ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಶಶಿಧರನ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕುಬಿದ್ದಿದ್ದಳು. ಮಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪೆಂದರೆ, ಅವಳಿಗೊಂದು ಮೊಬೈಲ್ ಕೊಡಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ.

I am against that. ಆ ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಮೂರು ಕಾಸಿನ ಕೆಲಸವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂಥವರನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತ ಕೆಲವು ತಲೆಗೆ ಎಣ್ಣೆ ಇಲ್ಲದ ಹುಡುಗರು ಕೂತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಫೋನ್ ಮಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ: ಮೆಸೇಜ್ ಸಾಕು. ಮನೆಗೆ ಮನೆಯೇ ಸರ್ವನಾಶವಾಗೋದನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಅಸಲಿಗೆ ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿಗೊಂದು mobile ಕೊಡಿಸುವ ಹರಕತ್ತೇ ಶಶಿಧರನಿಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬಂಗಾರದಂತಿದ್ದ ಹುಡುಗಿ ದಾರಿ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಆಯ್ತು, ಅವಳನ್ನ ಮತ್ತೆ ನನ್ನಲ್ಲಿಗಾದರೂ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದನಾ? ಶಶಿಧರ ಅದನ್ನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ನಾನು ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಅವನನ್ನು ಬೈದೆ. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವನು ನನ್ನ ಫೋನ್ ರಿಸೀವ್ ಮಾಡೋದನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟ. ನಾನಾದರೂ ಎಷ್ಟೂಂತ ಬೆನ್ನು ಬಿದ್ದು ಅವನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಲಿ? ನನ್ನವು ಸಾವಿರ ಕೆಲಸಗಳು. ಶಶಿಧರನ touch ತಪ್ಪಿಹೋಯಿತು.

ಶಶಿಧರನಂತೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ತಂದೆ ಖಂಡಿತವಾಗ್ಯೂ ವರ್ತಿಸಿರಲಾರ. ಅವನು ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಮೊಬೈಲ್ ಕಿತ್ತಿಟ್ಟುಕೊಂಡ. ಅದರ print out ತೆಗೆಸಿದ. ಅದನ್ನ ಅತ್ಲಾಗೆ ಚರಂಡಿಗಾದರೂ ದಬ್ಬಿದನಾ? ಅದನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಮಗಳನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿದ. ಭಯಂಕರವೆಂದರೆ, ಅವನ ಕೋಪ. ನೆನಪಾದಾಗೊಮ್ಮೆ ಅವಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ. ಜುಟ್ಟು ಹಿಡಿದು ಗೋಡೆಗೆ ಜಪ್ಪುತ್ತಿದ್ದ. ಎಲ್ಲೋ ಹೋದವನು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಅವಳನ್ನು ಒದೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನಂಥ sadistನ ನಾನು ನೋಡಿರಲಾರೆ. ತೆಪ್ಪಗೆ ಕರೆತಂದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಹೇಗೋ ಸಂಭಾಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. He dit not do it. ಕೆಲ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಅವನು ಕರೆದೊಯ್ದು ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ತನ್ನ ತಂಗಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟ. ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿ ಹಣ್ಣು ಹಣ್ಣಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು.

ನಂಬುತ್ತೀರಾ? ಅದೊಂದು ಇಳಿ ಸಂಜೆ ಅವಳು ತನ್ನ ಸೋದರತ್ತೆಯ ಮನೆಯಿಂದ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಹೊರಬಿದ್ದಳು. ಮಸಕು ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯತೊಡಗಿದವಳು, ಹತ್ತಿರವೇ ಇದ್ದ ರೇಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಷನ್‌ನೊಳಕ್ಕೆ ಹೋದಳು. ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕತ್ತಲಾಗಲೆಂದು ಕಾಯ್ದವಳು, ರೇಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಷನ್‌ನಿಂದ ಅದರ ಹಳಿಗಳ ಮೇಲೆ ನಡೆಯತೊಡಗಿದಳು. ಐದು ನಿಮಿಷ ನಡೆದಿರಬಹುದು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎದುರಿಂದ ರೈಲು ಬಂದಿದೆ. ಅವಳು ಹಳಿಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿಯೂ ಇಲ್ಲ. just kept walking. ಅದೇನು ಹುಚ್ಚು ಧೈರ್ಯವೋ? She walked. ಬಂದ ರಭಸದಲ್ಲೇ ರೈಲು ಆ ಮುದ್ದಾದ ಹುಡುಗಿಗೆ ಹಾಯ್ದಿದೆ. One shot.

“ರವೀ, ಅನ್ಯಾಯ ಆಗಿ ಹೋಯ್ತಪ್ಪಾ...ಕಳಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟೆ ಮಗೂನ. ತುಂಡು ತುಂಡು....ಕರ‍್ಕೊಂಡು ಬರೋಣಾಂತ ಹೋದವನು ಅವಳನ್ನ ಮೂಟೇಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಬರ‍್ತಾ ಇದೀನಿ!" ಅಂದು ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅತ್ತ. ಏನುಪಯೋಗ ಹೇಳಿ? ಹಸುಗೂಸಿನಂಥ ಹುಡುಗಿ ಅಕ್ಷರಶಃ ತುಂಡುತುಂಡಾಗಿದ್ದಳು.

ಹೇಳಿ, ಇದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಯಾರದಿದೆ? ಇವತ್ತೇಕೋ ಮಗು ತುಂಬ ನೆನಪಾದಳು.

-ನಿಮ್ಮವನು
ಆರ್.ಬಿ.

Feedback on this article

Fields marked (*) are compulsory

Name *  
E-Mail Address *  
Comments *  
Enter the code as it is shown:*  
 
Read Archieves of 05 July, 2016
Kaamaraja Maarga Book
See for all books
TV Shows
 
Books & Coffee
 
Prathana School Prathana School
 
Photo Gallery
Ravi Photo

© Ravi Belagere.
Privacy Policy

My Books